|
اظهارنامه حقوقی شاکیان دادگاه دهه خونین
این اظهارنامه ویژه اعضای خانواده های زندانیان سیاسی است که در زندان های رژیم جمهوری اسلامی ایران، به ویژه در دهه شصت اعدام شده یا زیر شکنجه به قتل رسیدند، و زندانی سیاسی است که از اعدام های دسته جمعی سال های نخستین دهه شصت و کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷جان سالم بدر برده و از نزدیک شاهد اعدام ها بوده اند. اظهارنامه به دو زبان فارسی و انگلیسی تدوین شده است. یکی از این دو را در کامپیوتر خود وارد کنید، آن را پر و سپس به آدرس هائی که در انتهای هر اظهارنامه نوشته شده است، ارسال کنید.
اظهارنامه فارسی
اظهارنامه انگلیسی
|
گزارش گردهمائی دومین سال گرد اعلام رسمی کارزار تدارک محاکمه رژیم
جمهوری اسلامی به جرم جنات علیه بشریت
|
برای مشاهده گزارش گردهمائی اینجا را کلیک کنید |
گردهمائی عمومی در پالتاک
جلسه سخنرانی و پرسش و پاسخ
شنبه ١٠ دسامبر ۲٠١١ ، ساعت ۷ بعد از ظهر به وقت اروپای مرکزی |
|
|
فراخوان |
شکایت از رژیم جمهوری اسلامی در دادگاه بین المللی ایران تریبونال |
حدود چهار سال پیش، آواخر شهریور ١٣٨۶برابر با سپتامبر ۲٠٠٧، جمعی از شما همراه جمعی از یاران و همبندانان عزیزان جان سپرده با یاری و همراهی دیگر فعالان عرصه های سیاسی و اجتماعی، حرکتی را آغاز کردید که در بدو امر تصویر و آینده آن به روشنی امروز نبود. می دانستیم رسیدگی مردمی به هولناک ترین کشتار تاریخ معاصر ایران، کار بسیار دشوار و صعب العبوری است. با دست خالی و تنها با اتکا به انگیزه و تلاش مشترکمان، می خواهیم حکومتی را به خاطر مظالم و جنایات بی شمارش؛ به ویژه برای کشتار زندانیان سیاسی در دهه شصت، به محاکمه مردمی بکشیم. کار آسانی نیست، اما برای مردمی متحد، همبسته و تلاشگر شدنی است. |
| برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنید |
| |
حقوقدان برجسته آفریقای جنوبی، عضو تیم بین المللی حقوقدانان ایران تریبونال در گذشت |
|
کارزار ایران تریبونال با تاسف و تاثر عمیق مرگ ناگهانی پروفسور کادر اسمال، حقوقدان برجسته آفریقای جنوبی و عضو برجسته تیم بین المللی حقوقدانان ایران تریبونال را به اطلاع عموم می رساند. کادر اسمال روز چهارشنبه ۲٢ ژوئن ۲٠١١ به دنبال حمله قلبی در یکی از بیمارستان های شهر کیپ تاون در آفریقای جنوبی جان باخت.
کارزار ایران تریبونال به مردی ادای احترام می کند که زندگی و کارش را وقف خدمت به توده های مردم و مبارزات آن ها برای عدالت و برابری در سراسر جهان کرد. کادر اسمال مبارزی خسته ناپذیر علیه آپارتاید بود و سال های زیادی از عمرش را همراه نلسون ماندلا در زندان رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی سپری کرد. او در دو دوره، عضو دولت نلسون ماندلا و وزیر آموزش و پرورش و آب و منابع طبیعی بود. |
| برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنید |
| |
| گزارش شهادت زندانیان سیاسی دههء شصت در برابر هیئت کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل |
بیش از سه سال از قتل عام زندانیان سیاسی می گذشت . اکنون دیگر مدتها بود که «دارها ، برچیده ؛ خونها ، شسته »بودند . وز «مزارآباد ِ شهر بی تپش» ، جز ناله های جگرسوزمادران ، و هق هق ِ فروخورده ی پدرانی کز جگر گوشه هایشان مگر ساکی و ساعتی و کمربندی ؛ «خبری باز نیامد» ؛ «وای ِ جغدی هم نمی آمد بگوش» !. «دردمندان» در زیر سایه های سیاه سرکوب و اختناق ، بناچار «بی خروش و بی فغان»(١) ، خون ِ دل میخوردند و«خشمناکان» ِاز آن اسیرکشی ِ عظیم ، درآنسوی «این نَم دیده خاک از خون ِ مردم »(۲) ، به هردری میکوفتند و بر هر برزنی فریاد میکشیدند تا مگر خبر این فاجعه ی انسانی را منتشر کنند ! و اما ، ما ! ...چه کسی میدانست که «ما بازماندگان و اسیران چه میکشیم / با کوله بار یاد ِ شهیدان واین بلاغ؟!»(٣) |
| |
| برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنی |
| |
برنامه ای با نگاه به آسیب های اجتماعی کشتار زندانیان سیاسی در زندان های ایران
|
بعد از گذشت چند ماه از این فاجعه، به همت اعضای چند تن از این خانواده ها، نشان هائی از برخی زندانیان سیاسی که با لباس های شان در گورهای جمعی دفن شده بودند در خاوران به دست آمد. خاوران از آن به بعد، محل دیدار خانواده هائی شد که سربرشانه هم بگذارند و بر این درد مشترک خون بگریند و یاد و خاطره عزیزان شان را نقل کنند و بیاد آنها سرود و آوازهای حماسی محلی بخوانند. |
| برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنی |
| |
کمیته راهبردی بین المللی حقوقدانان ایران تریبونال تشکیل شد |
به دنبال برگزاری نخستین کنفرانس بین المللی حقوقدانان ایران تریبونال در اول اکتبر ٢٠١٠، گروه سه نفره منتخب این کنفرانس، مسئول تشکیل کمیته بین المللی راهبردی حقوقدانان( Legal Steering Committee ) ایران تریبونال و تدوین اساسنامه آن شد. اساسنامه به فاصله دو ماه از کنفرانس تدوین و به تصویب تیم حقوقدانان بین المللی ایران تریبونال رسید. کمیته راهبردی به موجب اساسنامه، متشکل از هفت عضو اصلی و یک عضو ناظر متخصص در امور دادگاه های مردمی(Peopel´s Tribunal ) در اوایل ژانویه ۲٠١١ تشکیل گردید. |
برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنی |
| |
قتل زهرا بهرامی به پرونده جنائی رژیم اضافه شد |
ماشین آدمکشی رژیم جمهوری اسلامی یک بار دیگر بامداد روز شنبه نهم بهمن١۳٨٩به کار افتاد و زهرا بهرامی را در زندان اوین به دار آویخت. زهرا بهرامی ٤۵ ساله و مادر دو فرزند، در تظاهرات عاشورای ۸٨ دستگیر و روانه شکنجه گاه اوین شد. ابتدا به او اتهام عضویت در" انجمن پادشاهی" زدند، بعد او را به همکاری با سازمان مجاهدین خلق ایران متهم کردند و سپس حمل و نگه دار٤۵٠ گرم کوکائین را به پرونده وی اضافه کردند. اعدام این زن اسیر مانند اعدام های سیاسی اخیر در نهان و پنهان به اجرا در آمد. |
| برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنید |
| |
قتل دو زندانی سیاسی دیگر به پرونده جنائی رژیم افزوده شد |
رژیم جمهوری اسلامی، بامداد روز دوشنبه ۴بهمن ١۳۸۹، محمدعلی حاج آقائی و جعفر کاظمی را مخفیانه در زندان اوین به دار آویخت. محمدعلی حاج آقائی و جعفر کاظمی به دنبال خیزش مردم در شهریور سال هشتاد و هشت دستگیر و به اتهام ارتباط و همکاری با سازمان مجاهدین خلق محاکمه و به مرگ محکوم شدند. محمدعلی آقایی به هنگام مرگ ۶٢ داشت و از سال ۶٢ تا ۶۵ در زندان بود. جعفرکاظمی به هنگام مرگ ٤۷ ساله بود و ٩ سال در دهه شصت در زندان بود. هردو چند سال پیش برای دیدار با فرزندان شان به عراق سفر کرده بودند. |
برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنید |
| |
قتلی دیگر و پرونده ای دیگر |
همانطور که در خبرها آمده است، دستگاه آدم کشی رژیم جمهوری اسلامی، حسین خضری زندانی سیاسی کرد را نیز به کام مرگ فرستاد. حسین خضری که از دو هفته پیش از این، از بند عمومی به محل نامعلومی منتقل شده بود، سرانجام صبحگاه شنبه ٢۵ دیماه ١٣۸٩ در زندان مرکزی ارومیه به دار آویخته شد. خبر اعدام حسین خضری که مانند اعدام های سیاسی اخیر، مخفیانه و بدون اطلاع وکیل و خانواده اش انجام گرفت، موجی از تنفر و انزجار عمومی را برانگیخت. |
برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنید |
| |
اعدام دو زندانی سیاسی، جنایتی دیگر علیه بشریت |
رژیم جمهوری اسلامی سحرگاه سه شنبه ۷ دی ١٣۸٩ برابر با ۲٨ دسامبر ۲٠١٠ دو زندانی سیاسی؛ علی صارمی و علی اکبر سیادت را مخفیانه در زندان اوین به دار آویخت. علی صارمی به اتهام هواداری از سازمان مجاهدین خلق سال ۶١ دستگیر و تا سال ۶۴ در زندان بود. وی سال ۸۴ مجددا دستگیر و به اتهام دیدار با فرزندش در عراق به یک سال زندان محکوم شد. علی صارمی شهریور ۶۸ پس از شرکت در مراسم نوزدهمین سال گرد قتل عام زندانیان سیاسی در خاوران دستگیر و بعد از مدتی به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق و فعالیت تبلیغی "علیه نظام جمهوری اسلامی" به اعدام محکوم شد. |
| برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنید |
| |
اجرای حکم اعدام دانشجوی سنندجی متوقف شد |
صبح روز یکشنبه پنچ دی ماه ١٣۸٩قرار بود دانشجوی سنندجی حبیب الله لطیفی در زندان مرکزی شهر سنندج اعدام شود. علی رغم اعلام ناگهانی اجرای حکم، ایرانیان تبعیدی و نهادهای بین المللی حقوق بشر، کارزار همه جانبه ای را در کمتر از چهار روز برای جلوگیری از اجرای حکم اعدام حبیب الله لطیفی سازمان دادند. خانواده و وکلای این دانشجوی سنندجی امید خود را از دست نداده و به تلاش های خود تا آخرین لحظات ادامه دادند. خانواده حبیب الله لطیفی همراه با جمعی از مردم سنندج از نیمه های شب شنبه در مقابل زندان مرکزی این شهر تجمع کرده و خواستار توقف اجرای حکم اعدام وی شدند. |
| برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنید |
| |
بازهم اعدام، بازهم جنایت علیه بشریت |
رژیم جمهوری اسلامی تاریخ اجرای اعدام حبیب الله لطیفی را روز یکشنبه پنچ دیماه ١٣٨۹ اعلام کرده است. حبیب الله لطیفی دانشجوی حقوق دانشگاه آزاد ایلام است. وی در تاریخ یکم آبان ماه ۱۳۸۶ دستگیر و در تاریخ ۱۰ تیرماه ۱۳۸۷ طی یک "محاکمه" چند دقیقه ای در شعبه اول بیدادگاه انقلاب اسلامی شهر سنندج به محاربه و اعدام محکوم شد. وی در دادگاه کلیه اتهامات وارده برخود، از جمله انفجار بمب صوتی در سنندج و اقدام به ترور یک کارگزار قضائی را رد کرد. |
برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنید |
| |
|
جلسه سخنرانی و پرسش و پاسخ |
به مناسبت یکمین سال اعلام علنی کارزار تدارک دادگاه بین المللی برای محاکمه رژیم جمهوری اسلامی به جرم جنایت علیه بشریت
|
برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید |
| |
کنفرانس بین المللی حقوقدانان ایران تریبونال برگزار شد |
پس از دو ماه و نیم برنامه ریزی و تلاش، کنفرانس بین المللی حقوقدانان برای بررسی کارها و تشکیل کمیته راهبردی در روز جمعه اول اکتبر ۲٠١٠ برابر با نهم مهر ١٣۸۹ برگزار شد. در این کنفرانس دوازده حقوقدان سرشناس و برجسته جهانی از کشورهای آفریقای جنوبی، کانادا، بلژیک، آلمان، انگلیس، فرانسه و آمریکا شرکت کردند. سه حقوقدان به دلیل گرفتاری شغلی نتوانستند در این کنفرانس شرکت کنند. برگزاری چنین کنفرانسی در چنین سطحی در تاریخ مبارزات مردم ایران بی نظیر و یک دستاورد جهانی برای مردمی ستم کشیده، ظلم کشیده و عدالت جو است که دادخواهی برای اجرای عدالت را خود به دست گرفته اند. |
برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنید |
| |
فراخوان مالی برای تامین هزینه های دادگاه |
برای نخستین بار در تاریخ ایران، کارزاری جهانی برای رسیدگی مردمی به کشتار زندانیان سیاسی در زندان های رژیم جمهوری اسلامی شکل گرفته است. هدف این کارزار، تشکیل دادگاهی است برای رسیدگی به اعدام های دسته جمعی و گسترده سال های اولیه دهه ۶٠ و قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۶٧. ما، جمعی از خانواده های جان باختگان و جان بدر بردگان از کشتارهای دهه ۶٠، فعالان حوزه های سیاسی و اجتماعی و فرهنگی این تلاش را آغاز کرده ایم. این کارزار تاریخی، تلاشی است برای دادخواهی و یک دست کردن مبارزات مان برای رسیدگی به قتل عزیزان مان. |
برای مشاهده متن کامل بیانیه اینجا را کلیک کنید |
| |
|
کارزار تدارک دادگاه بینالمللی |
برای رسیدگی به کشتار زندانیان سیاسی در زندانهای ایران |
در تابستان سال ۱۳۶۷ شمسی، رژیم جمهوری اسلامی هزاران زندانی سیاسی را که دوران زندان و محکومیت خود را می¬گذراندند از سلول¬های زندان¬ها بیرون کشید و همه را از زن و مرد، دست¬بند و چشم¬بند زد و با درنده¬خوئی هرچه تمام¬تر در آمفی تئاترها و سالن¬های نمازخانه¬های زندان¬ها به دار ¬آویخت و یا تیرباران ¬کرد. در این کشتار سبعانه، نه دادگاهی در کار بود و نه اخطار و هشداری. تنها، یک کمیسیون مرگ، متشکل از سرسپردگان رژیم، با در دست داشتن حکم قتل زندانیان سیاسی از سوی خمینی، با چند پرسش کوتاه و پاسخ¬هائی که در مقابل آن می¬گرفت حکم مرگ صادر می¬کرد. بسیاری از این زندانیان، پیش از آن، به دادگاه رفته و حکم¬های زندان گرفته بودند و برخی از آنان حتی دوران محکومیت خود را گذرانده بودند.
|
برای مشاهده بیانیه اینجا را فشار دهید |
بیانیه مطبوعاتی |
کارزار تدارک دادگاه بین المللی برای رسیدگی به کشتار زندانیان سیاسی در دهه ۶٠ |
| برای مشاهده بیانیه اینجا را فشار دهید |
بازهم کشتار سیاسی، بازهم ضرورت یک محکمه مردمی
|
|
رژیم جمهوری اسلامی در یک جنایت دیگر پنچ زندانی سیاسی؛ فرزاد کمانگر، شیرین علم هولی، فرهاد وکیلی، علی حیدریان و مهدی اسلامیان را سحرگاه نوزدهم اردیبهشت ١٣۸۹ در زندان اوین به دار آویخت |
|
برای مشاهد بیانیه اینجا را فشار دهید |
| |
دربرابر حکومت اسلامی – فاشیستی گام های موثر برداریم
|
به ابتکار عده ای از فرزندان و اعضای خانواده قربانیان رژیم، کارزار سیاسی – حقوقی و افشاگری هدفمندی برای رسیدگی به جنایات رژیم و محاکمه جنایتکاران، شکل گرفته است که ضرورت دارد :از پشتیبانی همه جانبه همه دردمندان ، آزاد اندیشان، و ایراندوستان برخوردار شود.
|
| برای مشاهده مقاله اینجا را فشار دهید |
| استخوان های عزیزانمان هم در امان نیستند |
طرح توسعه گورستانهای اقلیتهای مذهبی! این عنوان روی دوتا بنر زرد رنگ در گورستان خاوران علم شده بود! بنرها جدید بودند. هفته قبل جمعه که به خاوران رفته بودیم از آنها خبری نبود، درحالی که حتی اداره برق و تلفن هم قبل از تخریب و کندن محل، بنرهایشان را در محل مورد نظر نصب میکنند. اینجا که گورستان است و به جز قسمت اعدامیان سال ۶۷ که دسته جمعی خاک شدهاند بقیه قبرها همه شماره دارند. |
 |
شمارههایی که بعد از اعدام برادران، شوهران، فرزندان و پدرانمان از طرف دادستانی به ما اعلام شده است. آنها خاک را زیر و رو کردهاند. هیچ سنگ قبری وجود ندارد. همه خرد شدهاند. بخشهایی خاک برداری شده و قسمتهای دیگر خاک اضافه کردهاند. تمامی فضای گورستان را نهال کاشتهاند. نهالهای کاج و درختهایی لرزان و باریک که هنوز نمیشود تشخیص داد چه هستند. آنقدر لاغر و نازک که نمیشد اسمی را روی تنهاش حک کرد. فکری که قبل از رفتن به خاوران به ذهنم رسیده بود. گرچه از آن راضی هم نبودم. درخت بیچاره چه گناهی کرده است!  |
| ................................................................................................... |
سبزخواهند شد می دانم! |
پرواز |
 |
سبز خواهند شد می دانم!
حتی اگر خاکشان را زیر و رو کنید
حتی اگر استخوان هایشان را آتش بزنید
و حتی اگر نفسشان را بگیرید!
سبز خواهند شد می دانم!
و تمام ترستان از همین است
از بهار، از جوانه های دوباره
از بارور شدن زندگی در پناهشان
از ترس آن جوانه هاست که شب آرام نمی گیرید
گزمه و پاسبان در کوچه پس کوچه های شهر از ترس آن جوانه هاست
و یورش شبانهاتان به خاک پاکشان از ترس است نه قدرت!
|
گفتند سه شنبه شب، در تاریکی شب با گزمه ها و پاسبان هایشان جاده را بستند و مثل دزدان و غارتگران با بیل و بولدوزر خاک قبرهایشان را زیر و رو کردند و به جایش درخت کاشتند. از درختها شرمشان نیامد؟! در همه جای دنیا گزمه و پاسبان کارش پاسداری حق و حقوق مردم از دست دزدان است، اما این جا گزمه و دزد با هم دست به یکی کرده اند و شبانه حتی به گور مردگان هم رحم نمیکنند. در جبههی هر جنگی هیچ فاتحی با مردههای مغلوب کاری ندارد. آنها را به حال خود رها می کنند تا صاحبین مرده ها آنها را هرطور که میدانند به خاک بسپارند یا بسوزانند. اما اینها در سرزمین خودمان ما را دشمن دانستند چون مثل آن ها فکر نمی کردیم، ما را شکنجه کردند، به دار آویختند وحتی به مرده هایمان هم رحم نکردند. شاید چون می دانند که آن ها از هر زنده یی زنده ترند! آنها پرنده هایی بودند که پروازشان از خاطر کسی نخواهد رفت. حال هرچه می خواهید با جنازه هایشان بکنید. از آنها در امان نخواهید بود، آنها همه جا حضور دارند حتی در خواب هایتان که آن چنان آشفته است، آن چنان که شبانه به یاد جنایتهایتان میافتید و برای محو آثارشان روانه می شوید.
سالها مادران، پدران، خواهران، برادران، همسران و فرزندانشان دلخوش داشتند که بر قبرشان کمی آرام بگیرند.
اما هر بار که سنگی برقبرشان گذاشتند آن را شکستید، هر بار که گلی برقبرشان گذاشتند آن را پرپر کردید. و همه این ها را مثل دزدان و جنایتکاران در خفا می کردید. چگونه با خود و با این شرم کنار می آیید؟!
جنازه ی عزیزانمان را به ما ندادید، اجازه ندادید در مرگشان عزا بگیریم، برسرخاکشان برویم و یا همسایه امان را برای دلداری خبر کنیم. آیا هرگز توی آیینه به چشم های خود نگاه کرده اید؟!حال خاوران ساقه های نازک و بی گناه نهالهای جوان را در دل خود پناه داده. شما را به کاشتن چه کار؟ از آن ها نمی ترسید؟! چرا می ترسید. چرا که هنوز هم از حضور آدم ها آن جا نگرانید. هنوز هم اگر مادران و خواهران بر سر خاک عزیزانشان می نشیند در هر گوشه و کنار به کمین ایستاده اید و گاه با تحکم و فشار آن ها را از حضور در آن جا منع می کنید.
می دانم که سبز خواهند شد! شما هم این را می دانید. برای همین این همه می ترسید. از افشا شدن جنایتتان می ترسید از تخمی که آن ها کاشته اند می ترسید. از نهال هایی که هر گوشه سر برآورده اند. حتی در تخم چشمانتان، برای همین می ترسید در آیینه هایتان نگاه کنید!
|