بیانه تأسیس بنیاد ایران تریبونال

ایرانیان و مردم آزاده جهان،

 رژیم جمهوری اسلامی ایران با هدف به عقب راندن مطالبات انسانی، آزادی ­خواهانه، برابری ­طلبانه و عدالت ­خواهانه مردم ایران که برای آنها انقلاب کرده بودند، به کشتار سیستماتیک و سراسری مخالفان سیاسی خود در دهه­ ی ١٣٦٠ دست زد. زندانهای سیاسی که با انقلاب مردم بسته شده بودند، بلافاصله بعد از انقلاب، راه اندازی و مرکز سرکوب، شکنجه و اعدام توده ی مردم و نیروهای فعال در انقلاب، گردید. جمهوری اسلامی، سرکوب انقلاب را در سال ­های ١٣٥٨ و ١٣٥٩با سرکوب مردم و اعدام فعالان سیاسی در کردستان و ترکمن صحرا آغاز کرد. کشتار برنامه­ ریزی شده و گسترده مخالفان را در خرداد ١٣٦٠ با اعدام­ های دسته جمعی زندانیان سیاسی دربند و جوانانی که در اعتراض به سرکوب حاکم به خیابان­ ها آمده بودند، آغاز کرد. آمار دقیق اعدام ­هایی که در دهه­ ی ١٣٦٠ در ایران انجام گرفت روشن نیست. رژیم جمهوری اسلامی از دادن هرگونه اطلاعاتی در باره این کشتارها خودداری می کند. طبق آمارها و شواهد موجود و اسنادی که ایران تریبونال تاکنون منتشر کرده است، جمهوری اسلامی به فاصله سال های ٦٠ تا ٦٣، بیش از  یازده هزار زندانی سیاسی و در تابستان ١٣٦٧ بیش از چهار هزار زندانی سیاسی که دوران محکومیت خود را می ­گذراندند، اعدام و در نهان در گورهای دسته جمعی بی ­نام و نشان دفن کرد.

با گذشت زمان، مساله دادخواهی و رسیدگی به کشتار زندانیان سیاسی، به ویژه در میان جمع وسیعی از زندانی سیاسی  و خانواده­های جان سپردگان دهه­ی ١٣٦٠، به یک امر ضروری و تاریخی تبدیل گردید. از این رو، در پاسخ به این ضرورت تاریخی و عدالت ­خواهانه، کارزار ایران تریبونال در پائیز ١٣٨٦شکل گرفت. برای نخستین بار در تاریخ ایران و جهان، مردمی ظلم دیده و تحت ستم، که شاهد یکی از فجیع ترین جنایات تاریخ معاصر بشری و کشتار یک نسل از مبارزان سیاسی در زندان بودند، در حالی که دادگاه­ های "قانونی" از رسیدگی به آن اجتناب می­ کنند، پرچم دادخواهی و رسیدگی به آن را به دست گرفتند.

حاصل این کارزار مردمی بین ­المللی که با همکاری بیش از بیست حقوقدان و قاضی سرشناس جهانی و ایرانی همراه بود، برگزاری یک کمیسیون حقیقت ­یاب در خرداد ١٣٩١و یک دادگاه در آبان ١٣٩١، صدور سند محکومیت جمهوری اسلامی ایران به جرم جنایت علیه بشریت و مجموعه­­ ی وسیعی اسناد کشتار زندانیان سیاسی در دهه­ ی ١٣٦٠ است.

این کارزار، بخشی از مبارزه عدالت­ خواهانه توده رنج­کشیده مردم ایران است که با انقلاب مشروطیت در سال ١٢٨٥ آغاز گردید و با انقلاب مردم در ١٣٥٧ ادامه یافت. کارزار موفق شد، این تراژدی انسانی را از تاریک­ خانه تاریک اندیشان جنایتکار حاکم بر ایران بیرون بکشد و به قضاوت افکار عمومی جهانیان بگذارد و آن را در تاریخ ایران و جهان به ثبت برساند.

دستاوردهای این دادگاه مردمی، به ویژه به لحاظ حقوقی، اسنادی هستند تاریخی که می­باید، در دسترس مردم عدالت­جوی ایران و جهان قرار گیرند و برای آیندگان و جنبش عدالت ­خواهانه مردم ایران و جهان حفظ و نگهداری شوند.

کشتار زندانیان سیاسی در دهه ­ی ١٣٦٠به قدری گسترده بود که رسیدگی به تمامی آنها در توان ایران تریبونال با امکانات محدودی که به ویژه به لحاظ مالی داشت، امکان پذیر نبود. جمع­آوری اسناد بیشتر، به ویژه شهادت شاهدان بیشتر  این جنایات و الحاق آنها به اسناد حقوقی ایران تریبونال و نگهداری و حفظ آنها برای آیندگان، از وظایف اصلی و الزامات فعالیت ­های آتی ایران تریبونال است.

مجمع عمومی کارزار ایران تریبونال، طی پنج ماه (فوریه- ژوئن ٢٠١٣ ) بحث و گفتگو خظوط فعالیت­ های آتی ایران تریبونال را تدوین و  بنیاد مردمی بین ­المللی ایران تریبونال را برای به اجرا در آوردن این خطوط، تأسیس نمود. خطوط فعالیت­ ها و سیاست ­های کلان جاری ایران تریبونال به صورت اهداف زیر در اساسنامه بنیاد تبلور یافته است: 

١- حفاظت و نگه­ داری دستاوردهای دو مرحله دادگاه ایران تریبونال.

٢- انتقال تجربه دادگاه مردمی و روند شکل ­گیری و مبانی حقوقی ایران تریبونال به عنوان تجسم اراده مردم در مقابل  نهادهای حکومتی از طریق به اجراء در آوردن پروژه­های تحقیقی و آموزشی و ارتقاء آگاهی عمومی نسبت به شکنجه و کشتار در زندان ­های ایران. 

٣- جمع ­آوری اسناد جنایات زندان ­های سیاسی جمهوری اسلامی ایران با تمرکز روی دهه­ ی ١٣٦٠.

٤- تشکیل کمیسیون حقوقی برای اخذ، ثبت و تنظیم شهادت ­های کتبی و شفاهی جنایات جمهوری اسلامی ایران در زندان ­های ایران. 

٥- تشکیل پرونده برای جنایات­ کاران جمهوری اسلامی و ایجاد کمیته­ های دیده­بان برای تعقیب آنان براساس حکم دادگاه ایران تریبونال.

٦- ایجاد ارتباط با کمپین ­های عدالت­ خواهانه مشابه ایران تریبونال در جهان.

تعقیب جنایت­کاران حاکم بر ایران در هر سطح و موقعیتی، بخشی از مطالبات دادخواهانه و عدالت ­خواهانه مردم ایران است. مردم دادخواه و عدالت ­جو هرگز اجازه نخواهند داد جنایات انجام گرفته در سه دهه و نیم اخیر در ایران، به ویژه در زندان ­ها، بدون عقوبت بماند. رسیدگی به این جنایات، روشن کردن زوایای تاریک این جنایات و محاکمه جنایتکاران در  فردای ایران آزاد، بخشی از اجرای عدالت و دادگستری و جلوگیری از تکرار آن­ ها است. بخشی دیگر اما، حفظ حافظه تاریخی، اشاعه و ترویج فرهنگ پاسخگویی و عدالت­ جویی در بطن جامعه ایران، از یک طرف و از طرف دیگر، گسترش جنبش عدالت­ خواهی در سطح بین­ المللی از طریق ایجاد رابطه و همکاری با دیگر جنبش­های عدالت­ خواهانه است. اعمالی از نوع کشتاری که در رندان­ های ایران رخ داد،  تمامی بشریت را آزار و تحت تأثیر قرار می ­دهد.  

کارزار مردمی ایران تریبونال

٢٥ مهر ١٣٩٢ برابر با ١٧ اکتبر  ٢٠١٣