در اینجا گزمه و دزد با هم دست بیکی کرده اند، اینجا خاوران است

پرواز

سبز خواهند شد می دانم!
حتی اگر خاکشان را زیر و رو کنید
حتی اگر استخوان هایشان را آتش بزنید
و حتی اگر نفسشان را بگیرید!
سبز خواهند شد می دانم!
و تمام ترستان از همین است
از بهار، از جوانه های دوباره
از بارور شدن زندگی در پناهشان
از ترس آن جوانه هاست که شب آرام نمی گیرید
گزمه و پاسبان در کوچه پس کوچه های شهر از ترس آن جوانه هاست
و یورش شبانه تانبه خاک پاکشان از ترس است نه قدرت!

گفتند سه شنبه شب، در تاریکی شب با گزمه ها و پاسبان هایشان جاده را بستند و مثل دزدان و غارتگران با بیل و بولدوزر خاک قبرهایشان را زیر و رو کردند و به جایش درخت کاشتند. از درختها شرمشان نیامد؟! در همه جای دنیا گزمه و پاسبان کارش پاسداری حق و حقوق مردم از دست دزدان است، اما این جا گزمه و دزد با هم دست به یکی کرده اند و شبانه حتی به گور مردگان هم رحم نمیکنند. در جبهه ی هر جنگی هیچ فاتحی با مردههای مغلوب کاری ندارد. آنها را به حال خود رها می کنند تا صاحبین مرده ها آنها را هرطور که میدانند به خاک بسپارند یا بسوزانند. اما اینها در سرزمین خودمان ما را دشمن دانستند چون مثل آن ها فکر نمی کردیم، ما را شکنجه کردند، به دار آویختند وحتی به مرده هایمان هم رحم نکردند. شاید چون می دانند که آن ها از هر زنده یی زنده ترند! آنها پرنده هایی بودند که پروازشان از خاطر کسی نخواهد رفت. حال هرچه می خواهید با جنازه هایشان بکنید. از آنها در امان نخواهید بود، آنها همه جا حضور دارند حتی در خواب هایتان که آن چنان آشفته است، آن چنان که شبانه به یاد جنایتهایتان میافتید و برای محو آثارشان روانه می شوید. 
سالها مادران، پدران، خواهران، برادران، همسران و فرزندانشان دلخوش داشتند که بر قبرشان کمی آرام بگیرند.

اما هر بار که سنگی برقبرشان گذاشتند آن را شکستید، هر بار که گلی برقبرشان گذاشتند آن را پرپر کردید. و همه این ها را مثل دزدان و جنایتکاران در خفا می کردید. چگونه با خود و با این شرم کنار می آیید؟!

جنازه ی عزیزانمان را به ما ندادید، اجازه ندادید در مرگشان عزا بگیریم، برسرخاکشان برویم و یا همسایه امان را برای دلداری خبر کنیم. آیا هرگز توی آیینه به چشم های خود نگاه کرده اید؟!حال خاوران ساقه های نازک و بی گناه نهالهای جوان را در دل خود پناه داده. شما را به کاشتن چه کار؟ از آن ها نمی ترسید؟! چرا می ترسید. چرا که هنوز هم از حضور آدم ها آن جا نگرانید. هنوز هم اگر مادران و خواهران بر سر خاک عزیزانشان می نشیند در هر گوشه و کنار به کمین ایستاده اید و گاه با تحکم و فشار آن ها را از حضور در آن جا منع می کنید. 

می دانم که سبز خواهند شد! شما هم این را می دانید. برای همین این همه می ترسید. از افشا شدن جنایتتان می ترسید از تخمی که آن ها کاشته اند می ترسید. از نهال هایی که هر گوشه سر برآورده اند. حتی در تخم چشمانتان، برای همین می ترسید در آیینه هایتان نگاه کنید!